به یاد او که به عرفه معنا بخشید.

این خبر+ رو ببینید شاید در این زمینه به من حق بدید.

اگر هم گاهی وقت ها ناپرهیزی می کنم و چیزی می نویسم از توش حرف حساب درنمیاد. مثل اینی که اینجا+ نوشتم.

یک لحظه پیش خودم فکر کردم نکند صفحه را اشتباهی باز کرده ام و دارم سرمقاله کیهان یا ایران را می خوانم. اما چک کردم و دیدم نه، مثل اینکه واقعا در حال خواندن سخنان رهبری در جمع نخبگانم.

پ.ن.1- میلاد امام رضا (ع) مبارک باد. همین!

پ.ن.2- نوشته جالبی در باب پا به توپ شدن داور

لا فقرَ کالجهل

هیچ فقری همچون جهل نیست.

نهج البلاغه- کلمات قصار- حدیث 54

بسم الله الرحمن الرحیم

اولا این که تصمیم گرفته ایم برای مدت مدیدی کلاً بی خیال وبلاگ نوشتن و وبلاگ خواندن بشویم. لذا همان طور که ملاحظه می فرمایید تیتر این پست غزل خداحافظی است. این غزل فعلا معلوم نیست که موقت است یا دائم! اما به هرحال طولانی خواهد بود.

برای این خداحافظی طولانی، 9 تا پست نسبتاً طولانی نوشته ام -که با تقریب خوبی اکثر حرف های نگفته ام را درخود جای داده اند و فعلا چیز زیادی برای گفتن نمانده- و در ادامه آنها را ثبت می کنم. البته چون دل کندن از اینجا کمی سخت است و ترک عادت احتمالا موجب مرض است و آنفولانزا هم بیماری خطرناکی ست، قصد دارم از امشب تا چند شب آینده هرشب از یک یا دو پست رونمایی کنم! ضمنا ترتیب مطالب از بالای صفحه به پایین است و نه به ترتیب تاریخ درج آنها. یعنی این پست غزل خداحافظی که تاریخ ثبتش از همه دیرتر است، در واقع پست اول از آن 9 تا پست است. (اگر متوجه نشدید، اشکال از فرستنده است. لطفا به گیرنده های خود دست نزنید!)

البته در اینجا برخود لازم می دانم پیشاپیش از همه کسانی که سر می زنند، به دلیل این که نخواهم توانست بهشان سر بزنم عذرخواهی و طلب حلالیت! کنم. جسارتاً حالا که سر زده اید، بی زحمت روی ادامه مطلب هم کلیک کنید.